Historia - československý vlčiák / czechoslovakian wolfdog / československý vlčák / wilczak czechosłowacki

Idź do spisu treści

Menu główne:

Historia

Rasa
Historia Rasy

Historia Rasy

Ceskoslovenský Vlciak jest jedną z dwóch ras (druga to Saarloos wolfhond) zarejestrowanych w FCI, a będących krzyżówką psa i wilka.

Pierwsze próby krzyżowania wilka europejskiego ( karpackiego) z owczarkiem niemieckim rozpoczęły się w latach 1955 przy współpracy specjalistów Straży Granicznej i Czechosłowackiej Akademii Nauk. Pierwotnym zamiarem było sprawdzenie, czy dzięki skrzyżowaniu z wilkiem można poprawić stan zdrowia, odporność i wytrwałość psów w służbie Straży Granicznej. Oczywisty warunek stanowiły zdolność do tresury oraz założenie wykorzystania psów w pracy, przy czym wygląd i budowę ciała obserwowano jedynie w kontekście wytrwałości i ogólnej kondycji. Pierwszy miot przyszedł na świat 26 kwietnia 1955r. w stacji hodowlanej Straży Granicznej, w Libejowicach. Pierwsze brzmienie wzorca opracował w 1966 r. inż. K. Hartl. W tym czasie istniały już cztery finalne generacje krzyżówek z pierwszej linii zapoczątkowanej przez wilczycę Britę i Owczarka niemieckiego Cézara z Brezového háje, oraz kolejne dwie generacje finalne z drugiej linii założone przez tę samą wilczycę i owczarka niemieckiego – Kurta z Václavky.

W tym czasie ówczesny Svazarm  i ČsSCHDZ  nie wyraziły zgody na rejestrację rasy i zapis zwierząt do księgi ras z uwagi na małą ilość osobników. W 1968 r. w stacji hodowlanej w Bychorach miało miejsce kolejne krzyżowanie, tym razem wilka Argo z suką owczarka niemieckiego Astą z SNB. W tej samej stacji odchowała się również druga finalna generacja krzyżówek tejże linii. Osobniki z krzyżowania tych linii zaczęły być oznaczane skrótem ČV – wilczur czeski. Mimo to w roku 1970 r. odrzucono ich rejestrację w księdze ras, choć w rękach hodowców prywatnych znajdowało się już 56 osobników, a w jednostkach sił zbrojnych służyło ich ponad 100. Kolejny wniosek został odrzucony w 1976 r. W latach siedemdziesiątych hodowlę kontynuowano głównie w nowym ośrodku kynologicznym w pobliżu Malacek, który należał do Bratysławskiej brygady Straży Granicznej. Właśnie tam populacja została wzbogacona przez trzeciego wilka – Šarika. W roku 1974 został on skrzyżowany z samicą z trzeciej finalnej generacji Xelą z Pohranicní stráže oraz z samicą ČV Urtą z Pohranicní stráže. Przez lata nad realizacją programu wspólnie z inż. Karlem Hartlem pracował major František Rosík, który należał do grupy miłośników i inicjatorów nowej rasy na Słowacji. Ostatecznie w wyniku intensywnych dyskusji pod koniec 1981 r. Czeski Związek Hodowców przyjął postanowienie klubu hodowców ceskoslovenského vlciaka i tym samym wpis do księgi ras stał się faktem. 

Klub Hodowców rasy powstał 20 marca 1982 roku w Brnie, jego siedziba mieściła się w Pradze, miał zasięg ogólnokrajowy i należał do Czeskiego Związku Hodowców.  Podczas zebrania inauguracyjnego ustalono m.in. nazwę rasy, a komisję upoważniono do opracowania karty bonitacyjnej, długoterminowej koncepcji i planu hodowli. Na przewodniczącego wybrano majora Františka Rosíka, naczelnym konsultantem hodowli stał się płk. inż. Karel Hartl. Zaraz potem w hodowli miała miejsce dość niefortunna sytuacja – słowaccy hodowcy podjęli decyzję zaaprobowaną przez przewodniczącego o niepodporządkowaniu się opracowanemu przez naczelnego konsultanta programowi hodowli. W wyniku tego w ciągu dwóch lat (1982-1983) odchowano na Słowacji 77% linii pochodzącej od jednego psa – Repa z Pohraniční stráže. Trend ten nie ustawał na Słowacji, dlatego w ciągu 5 lat 90% zwierząt było spokrewnionych, a 83% blisko spokrewnionych właśnie z tym psem. Próby utrzymania naturalnej struktury populacji rasy i zapobieżenia erozji genotypu przy tak niskiej liczebności zwierząt stały się tym samym bardzo skomplikowane dla czeskich hodowców. Wyjściem z tej sytuacji okazało się m.in. skrzyżowanie owczarka niemieckiego Bojara von Schotterhofa z wilczycą Lejdy (z ZOO Ohrada w Hlubokej nad Vltavou) znów w stacji hodowlanej Straży Granicznej w Libejovicach w 1983 r. Narodzonego z tej krzyżówki psa Kazana z Pohranicní stráže od roku 1985 kilkakrotnie wykorzystano w hodowli. Zatem do powstania rasy przyczyniły sięcztery wilki: Brita, Argo, Šarik a Lejdy. Mimo iż w Czechach i na Morawach w pierwszych latach po założeniu klubu istniało mniej hodowli niż na Słowacji, to za cenę powolniejszego spadku różnorodności utrzymywano niższą skalę pokrewieństwa. 

Fakt ten okazał się bardzo istotny w procesie uznania ceskoslovenského vlcáka przez Międzynarodową Federację Kynologiczną (FCI). 13 czerwca 1989 roku przyjęto w Helsinkach wzorzec ceskoslovenského vlcáka zapisany i wydany 28 kwietnia 1994 roku przez sekretariat FCI pod numerem 332. Należy on w klasyfikacji FCI do 1 grupy ras. Jego krajem pochodzenia jest Czechosłowacja. Po rozpadzie Czechosłowacji na podstawie umowy z dnia 4 lipca 1993 r. pomiędzy Czesko-Morawską Unią Kynologiczną i Słowacką Wspólnotą Kynologiczną Republika Słowacka przejęła patronat nad rasą. Ostatecznie na konferencji w Meksyku w 1999r uznano, że rasa jest zdolna do przetrwania i trwale spełnia wszystkie ustanowione kryteria, co skutkowało jej uznaniem. Od tego momentu stosuje się wyłącznie chów zamknięty.

Książka „Československý vlčák" ing. Karel Hartl, Jindřich Jedlička wersja czeska

 
 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego