Wilk komunikacja - československý vlčiák / czechoslovakian wolfdog / československý vlčák / wilczak czechosłowacki

Idź do spisu treści

Menu główne:

Wilk komunikacja

Artykuły
Wilk komunikacja.

Komunikacyjne sygnały wizualne wilka składają się głównie z języka ciała. Podobnie jak ludzie tak też i psy pokazują swoje emocje za pomocą różnych wyrazów „ twarzy „. Dokładnie w ten sam sposób komunikują się wilki i wilczaki czechosłowackie, a maska podkreślająca rysy pyska daje nam lepszą możliwość obserwacji mimiki.  Ludzie uśmiechają się kiedy są szczęśliwi, a nasze psy czasami zakładają "szczęśliwą twarz" śmiejąc się do nas. Zadowolony wilk ma otwarty pysk z luźno wiszącym językiem i uszami ustawionymi do przodu, Jego oczy są wesołe. Innymi emocjami, które są wyrażane przez wyraz pyska jest nieufność, zagrożenie, lękliwość, strach, obawa czy uległość. Wilk jeśli czuje się zagrożony zaczyna marszczyć nos, otwiera pysk obnażając przy tym zęby i ściągając wargi ustawia odpowiednio uszy. Często przy takim zachowaniu słyszymy warczenie . Wilk czujący się niepewnie, zazwyczaj popiskuje, kładzie uszy, pysk ma zamknięty. Wilk do komunikacji zawsze używa mimiki pyska, mowy ciała i ustawia odpowiednio ogon. Groźny wilk nie tylko obnaża zęby warcząc, ale też stawia sierść i ogon sprawiając wrażenie większego . Wilk czując się zagrożony pokazuje uległość , obniża pozycję ciała, a jego ogon zawija się pod siebie. Często w sytuacji zagrożenia może też przewrócić się na bok, pokazując swoją bezradność i stając się mniejszym uległym.



Źródło :  http://1onewolf.com/lakota/Wolf/communicate.htm

 

Źródło :  http://1onewolf.com/lakota/Wolf/communicate.htm

Język ciała jest narzędziem komunikacji dla wilka tak jak dla człowieka postawa i gesty, które wyrażają nasze intencje i uczucia . Wilk również używa języka ciała do komunikacji. Ta waha się od subtelnych sygnałów, takich jak lekkie przesunięciem ciężaru ciała do położenia się na plecach na znak uległości.  Wilk dominujący zawsze będzie chodził pewnie  z wysoko podniesioną głową, patrzył w kierunku innych wilków jak też często miał wyprostowany ogon do góry  czy podniesioną sierść. Może on przy tym zacząć ustawiać innych członków stada obnażając zęby, marszcząc czoło czy stawiając uszy do przodu, a przy tym często kłaść przednią łapę na osobniku podległym. Wilk uległy zawsze będzie miał obniżoną pozycję ciała, obniżoną pozycję ogona, uszy położone do tyłu jak też może i posikiwać na siebie. Taki osobnik zawsze będzie się poruszał wolniej, małymi krokami w kierunku bardziej dominujących członków stada.  


Postawy ciała u wilków możemy podzielić w następujący sposób. 
Dominacja (  dominance  )– osobnik dominujący stoi na sztywnych wyprostowanych nogach, ma uszy stojące do przodu, często podniesioną sierść, ogon ustawiony do góry.
Submission (akt ive - aktywna) – Osobnik taki obniża pozycję swojego ciała, chowa uszy do tyłu, obniża ogon, podlizując osobnika dominującego, ale obniżając przy tym zad. 
Submission (passive - pasywna) – Osobnik taki często kładzie się na grzbiecie obnażając swoje gardło i brzuch . To zachowanie jest dużo bardziej intensywne jak wcześniejsze, bo towarzyszy mu skowyt ( płacz )
Gniew (  angry  - Uszy wilka są wtedy wyprostowane, wargi ściągnięte, obnażone zęby i może towarzyszyć takiemu zachowaniu warczenie. 
Strach (fear )- Przestraszony wilk stara się sprawiać wrażenie mniejszego, mniej widocznego. Uszy spłaszcza w dół na głowię i może mieć schowany między nogami ogon. Często ze strachu może wydawać krótkie dźwięki tak jakby szczekał. Ogon, może być schowany między nogi, jak u uległego wilka. 
Agresja  ( aggression )- Wilk wtedy zaczyna warczeć i podnosić futro. Często może przykucać szykując swoją pozycję do ataku. 
Nieufność (suspicion ) – Wilk kładzie po sobie uszy, jego oczy robią się mniejsze, a ogon zwisa swobodnie na dół. 
Relaxedness ( zrelaksowany ) – Często wilk przyjmuje wtedy pozycję sfinksa lub kładzie się na boku, jego ogon jest swobodny, nie okazuje żadnych sygnałów pobudzenia.  
Szczęście (happiness  )- Zadowolony wilk cieszy się całym ciałem, macha ogonem, ma otwarty pysk, język na wierzchu i ogólnie jest w radosnym nastroju. 
Polowanie ( hunting  ) – Całe ciało wilka jest wtedy napięte , a jego ogon wyprostowany i ułożony w poziomie. 
Zabawowość  (playfulness  )- Wilk podczas zabawy przypomina zabawny psów . Sprawia wrażenie jakby tańczył, jego ogon jest radosny , macha nim wysoko, baraszkuje kładąc przednią część ciała na ziemi zapraszając do zabawy.


Źródło :  http://1onewolf.com/lakota/Wolf/communicate.htm
Zabawa  jest głównym elementem życia wilka. Wilcze szczenięta uczą się w ten sposób umiejętności, które potem pomogą im w ciągu całego życia. Nabierają w ten sposób umiejętności komunikacyjnych, uczą się jak polować, walczyć . Często hierarchia w stadzie jest określana poprzez zabawę, wilki uczą się zachowań dominacyjnych jak i uległych wobec innych członków stada. 

 
 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego